آیت الله والد میفرمودند در امور اعتباری همچون نقل و انتقالات، رضایت درونی و بلکه ابراز رضایت درونی، کافی نیست؛ بلکه لازم است افزون بر آن، انشاء نیز صورت گیرد. انشائی که از مقوله ایجاد آن امر اعتباری است.
شاهد بر ضرورت انشاء در نقل و انتقال (بیع) 
ایشان بر ادعای خویش، این شاهد را مطرح میکردند که اگر بدانیم زید، رضایت دارد خانهاش را به صد برابر قیمت واقعیاش خریداری کنیم، حتی اگر رضایت درونیاش را ابراز نموده باشد و گفته باشد «من خیلی دوست دارم خانهام را به صد برابر قیمت بفروشم»، آیا صرف ابراز تمایل باطنی، برای تحقق نقل و انتقال کفایت میکند؟ پاسخ منفی است. برای تحقق نقل و انتقال، لازم است بگوید «من خانهام را به صد برابر قیمت واقعی، فروختم». پس برای تحقق نقل و انتقال لازم است، انشای بیع و شراء صورت گیرد و صرف رضایت به بیع و شراء کافی نیست هر چند آن رضایت ابراز شود.
شاهد بر ضرورت انشاء در طلاق 
شخصی را در نظر بگیرید که میگوید: «من خیلی دوست دارم همسرم مطلقه باشد»، آیا صرف ابراز تمایل سبب میشود همسرش از او جدا شود؟ پاسخ منفی است. برای تحقق طلاق، لازم است انشای طلاق صورت گیرد.
نتیجهگیری: نیاز به انشاء برای تحقق امور اعتباری 
مقصود آنکه صرف رضایت قلبی برای تحقق امور اعتباری همچون بیع و طلاق و نکاح، کافی نیست؛ هر چند این رضایت، ابراز شود. برای تحقق این امور، لازم است متکلم آنها را انشاء و ایجاد کند. این امور، از اموری هستند که ایجادشان به دست انسان است. بله، گاهی ابراز رضایت، وسیلهای است که توسط آن انشاء صورت میگیرد ولی به هر حال به وجود انشاء نیاز است.
جلسه ۲۸ مورخ ۲ آبان ۱۴۰۳