جلسۀ 30 آبان 1386
وضوح مفهوم داشتن خفاء اذان و جدران در بحث تقصیر صلاة
این مثال معروف است که «اذا خفی الاذان فقصّر وإذا خفی الجدران فقصّر».
این دو جمله با این الفاظ نقل میشود ولی اگر به متن روایت مراجعه شود، مفهوم دار بودنش خیلی واضح است. در روایت میفرماید:
( ۱۱۱۹۴ ) ۱ - محمد بن یعقوب ، عن محمد بن یحیی ، عن محمد بن الحسین ، عن صفوان بن یحیی ، عن العلاء بن رزین ، عن محمد بن مسلم قال : قلت لأبی عبد الله ( علیه السلام ) : الرجل یرید السفر، متی یقصر؟ قال : إذا تواری من البیوت الحدیث.
وجود مفهوم در این روایت بسیار روشن است چون سؤال سائل از موارد جزاء است و همانطور که قبلاً گفتیم وقتی متکلم در مقام بیان موارد جزاء باشد و تنها یک شرط را برای جزاء بیان کند، معلوم میشود این جزاء در فرض نبود شرط، منتفی میباشد. سائل عرض میکند زمان تقصیر را برای ما بیان کنید، امام میگوید: «اذا تواری من البیوت» این از مثالهای روشن همین بحث است.