دیدگاه استاد شهیدی در تعریف «طلب»
آقای شهیدی فرموده اند: طلب عبارتست از تصدی و سعی برای ایجاد فعل در خارج.
بررسی و نقد: آیا تصدی و سعی برای صدق طلب کافی است؟
طلب گاهی با «من» متعدی میشود و گاهی بدون «من». اگر بگویم نماز خواندن زید برای من مطلوب است، آیا حتماً باید تصدی و سعی کنم تا طلب صادق باشد؟! به نظر میرسد چنین نیست. همین مقدار که نماز خواندن زید برای من مطلوب و محبوب است، برای صدق طلب کافی است بی آن که لازم باشد تصدی و سعی برای ایجاد فعل در خارج صورت گرفته باشد.
صرف تصدی و سعی، بدون واسطه قرار دادن زید و بدون طلب انشائی، برای استعمال «طلب» با «من» کفایت نمیکند؛ لذا وقتی من در مقابل زید ایستادم و نماز خواندم، نمیتوانم بگویم، از زید طلب کردم که نماز بخواند؛ «طلبتُ من زید» تنها در جایی صادق است که طلب انشائی صورت گیرد و به نحوی از انحاء از زید درخواست کنم و این درخواست زمینه ساز تحریک زید به نماز خواندن شود.
جلسه ۱ مورخ ۱۸ شهریور ۱۴۰۳