تحلیل معنای «فَرِحین» و دلالت «لا یحبّ» بر حرمت
تفاوت معنایی «فَرَح» فارسی و «فَرِح» عربی
گفتنی است، هر چند امروزه «فَرَح» در زبان فارسی به معنای خوشحالی و شادکامی است ولی «فَرِحین» در زبان عربی که در برخی آیات نیز وارد شده، به معنای شادکامان نیست، بلکه به معنای سرمستان است. «فَرِح» به معنای کسی است که سرمست شده و از وظائفش باز ایستاده است.
«فَرِحین» فراتر از مکروهات
بله، خنده زیاد، یا قهقهه زیاد از مکروهات است ولی «فَرِحین» به این معنا نیست تا بتوان گفت به مکروه تعلق گرفته است.
تعریف دقیق «فَرِح» و «سرمست»
«فَرِح» به معنای سرمست است. سرمست کسی است که در اثر شادی و بیفکری زیاد، از انجام وظائفش باز مانده است. مست کسی است که عقلش کار نمیکند و اساساً به وظائف خود توجه ندارد.
دلالت «لا یحبّ الفرحین» بر حرمت
مقصود آنکه در مورد «فَرِحین» نیز، «لا یحبّ» به معنای حرمت است؛ یعنی هر چند خود سرمستی مستقیماً حرام نباشد ولی ازآنرو که به عدم انجام وظائف الزامی منجر میشود مبغوض خداوند است.
جلسه ۳۴ مورخ ۱۲ آبان ۱۴۰۳