ما میدانیم اشخاص مؤمنی در جامعه هستند که در حال اذیت شدن هستند و دردمند هستند؛ ولی با وجود مبغوض بودن اذیت شدن اشخاص مؤمن، چنین نیست که همه مکلفان ملزم باشند به همه دردمندان جامعه رسیدگی کنند. بله، رسیدگی به دردمندان استحباب دارد، ولی بحث آن است که اگر رسیدگی به همه دردمندان واجب باشد، سبب میشود اشخاص از وظائف الزامی دیگرشان باز بمانند. اینجاست که پای تزاحم اغراض به بحث گشوده میشود و سبب میشود هر مکلفی نسبت به همه مراتب دردمندی مسؤولیّت نداشته باشد، و مسؤولیت سطوح پایین دردمندی، به دولت یا گروه خاصی واگذار شود؛ مثلاً مسؤولیت بچه خردسال نیز، تنها به عهده ولیّ او نهاده شود نه به عهده همگان.
بر اساس جلسه ۹۲
۴ اسفند ۱۴۰۳