جلسۀ 98 مورخ 1 اردیبهشت 1403
مبانی مطرح در قرار گرفتن امر در سیاق ندب
آیت الله والد میفرمودند بنابراین که امر، ظهور وضعی در وجوب داشته باشد، در جایی که امر در سیاق ندب قرار گرفته باشد 4 مبنا وجود دارد:
مبنای نخست آن است که قرار گرفتن در سیاق ندب هیچ تأثیری در دلالت امر بر وجوب ندارد در نتیجه دلالت امر بر وجوب در همان درجۀ قبلیاش باقی میماند.
مبنای دوم آن است که در فرض مزبور، امر اساساً ظهور در ندب پیدا خواهد کرد.
مبنای سوم آن است که اصل دلالت امر بر وجوب باقی میماند ولی از ظهور قوی به ظهور ضعیف تبدیل میشود؛ آیت الله والد این مبنا را به مرحوم آقای داماد نسبت میدادند. نتیجۀ این مبنا آن است که به هنگام تعارض بدوی بین دو دلیل، به دلیل ضعیف بودن ظهور چنین امری در وجوب، از باب تقدیم اظهر بر ظاهر میتوان به سادگی از این ظهور دست برداشت.
و مبنای چهارم آن است که امر نسبت به متعلقی که واجب و مندوب بودنش معلوم نیست، در هیچ یک از وجوب و ندب، ظهور نداشته و مجمل است. مقصود ما از اجمال، اعم از سکوت است.