از کلام محقق خوئی چنین برمیآید که ایشان مفاد اصلی این تعبیر را تکوینی میدانند. این دیدگاه یک نتیجه مهم اصولی در پی دارد:
«ینبغی» و دلالت بر جواز تشریعی
هنگامی که «ینبغی» به صورت مثبت به کار میرود، صرفاً بر جواز تشریعی یک عمل دلالت میکند. چرا؟ چون اگر مفاد اصلی «ینبغی» را همان امکان تکوینی بدانیم و استعمال آن را در موارد تشریعی از باب تشبیه به امکان تکوینی در نظر بگیریم، از میان احکام شرع، تنها جواز صرف است که با امکان تکوینی تناسب دارد. در نتیجه، نمیتوان با استناد به «ینبغی» استحباب، وجوب یا حتی اصل رجحان عمل را اثبات کرد.
«لا ینبغی» و دلالت بر تحریم
از سوی دیگر، «لا ینبغی» که به صورت منفی به کار میرود، به معنای نفی جواز خواهد بود که به وضوح میتوان تحریم را از آن استفاده نمود.
جلسه ۳۹ مورخ ۱۹ آبان ۱۴۰۳