جلسۀ 102 مورخ مورخ 5 اردیبهشت 1403
خاطرهای از دکتر مهدی محقّق
دکتر مهدی محقق، میگوید مرحوم عصار، استاد ما بود. قرار بر این بود که هفتۀ اول عید نوروز را تعطیل کنیم و هفتۀ بعد در درس حاضر شویم. پس از پایان تعطیلات نوروز، یکی از رفقای شیرازی ما، یک هفته با تأخیر در درس حاضر شد. آقای عصار گفت کجا بودی؟ شاگرد گفت شیراز بودم. آقای عصار گفت:
خوشا شیراز و وضع بی مثالَش/ خداوندا نگه دار از زوالَش». آقای محقق میگفت آقای عصار این شعر را از اوّل تا آخر خواند با تأکید روی کلمۀ «لَش».
در این مثال، مراد استعمالی آقای عصار، معنای خود الفاظ است ولی با تأکید بر کلمۀ «لش» ارادۀ تفهیم معنای لشبازی و ولنگاری را نیز دارد؛ همانند شخصی که «طاب استحمامک» را در معنای خودش استعمال کند، ولی قصد داشته باشد در ضمن آن، یک فحش نیز به مخاطب داده باشد.