آیتالله والد، پیرو تفسیری خاص که از واژه «استظهار» دارند، به حرمت ذاتی نماز برای حائض قائل شده اند. این دیدگاه برخلاف نظر معمول فقهاست که نماز خواندن حائض را حرام تشریعی میدانند.
استدلال بر حرمت ذاتی نماز برای حائض
ایشان استدلال میکردند با توجه به اینکه در روایات، احتیاط به ترک نماز دانسته شده است، حرمت نماز برای حائض، ذاتی است. این امر به این دلیل است که اگر حرمت نماز برای حائض، تشریعی بود، تنها در صورتی که با قصد قربت جزمی انجام میشد، حرام بود و انجام آن به قصد رجاء قطعاً اشکالی نداشت.
بنابراین، طبق مبنای وجود حرمت تشریعی، احتیاط در خواندن نماز به نیت رجاء بود، نه ترک کامل آن؛ حال آنکه روایات، احتیاط را در ترک نماز دانسته شده است. این مطلب تنها زمانی صحیح است که نماز، حرام ذاتی باشد.
اولویت احتیاط در نماز پس از پایان عادت
بر اساس این مبنا، پس از پایان ایام عادت، زن در شرایطی قرار میگیرد که:
- از یک سو، به دلیل احتمال حیض، ممکن است نماز حرام ذاتی باشد و حتی با قصد رجاء نیز حرمت داشته باشد.
- از سوی دیگر، به دلیل احتمال طهارت، ممکن است نماز واجب باشد.
شارع مقدس در چنین شرایطی، احتیاط را در این دانسته که زن جانب حیض را مقدم بدارد و نماز را ترک کند تا از ابتلا به حرام ذاتی پرهیز نماید. به عبارت دیگر، شارع مقدس مفسده نماز حائض را، به دلیل اهمیتی که از جهت احتمال یا محتمل داشتهاست، بر مصلحت نماز طاهره ترجیح داده است.
بر اساس جلسه ۶۶
۶ دی ۱۴۰۳