جلسه 29 آبان 1386
تذکر یک نکتۀ نحوی در تفاوت میان «إن» با «لو» در مفهوم داشتن
در قضایای شرطیه تقریبا نزد نحویها مسلم است که «لو» باید دالّ بر «انتفاء عند الانتفاء» باشد و بعضیها خواستهاند از «لو»حکم «إن» و سایر ادوات شرط را استفاده کنند. این گروه معتقدند وقتی «لو» دالّ بر انتفاء عند الانتفاء هست، بالملازمه میفهمیم که سایر ادوات شرط هم انتفاء عند الانتفاء را میرساند و بعید است که بین حروف شرط فرقی وجود داشته باشد. در اینجا دلالت «لو» بر «انتفاء عند الانتفاء» مورد حرف و حدیث قرار گرفته است.