“وتر” در اصطلاح امروزیان در مقابل “شفع” به کار میرود و مقصود از آن، یک رکعت نمازی است که در پایان نافله شب خوانده میشود؛
ولی ظاهراً “وتر” در روایات، علی وجه الاطلاق مربوط به سه رکعت پایانی نافله شب است که امروزه آن را شفع و وتر مینامیم.
دانستنی است ظاهراً استحبابی که وجود دارد، برای مجموع سه رکعتی است که در پایان نافله شب خوانده میشود و معلوم نیست یک رکعت پایانی، بهتنهایی مستحب باشد.
جلسه ۵۲
۱۰ آذر ۱۴۰۳