معیار اصولی بودن یک مساله سه نکته است:
- اینکه قاعده مشترک بین ابواب مختلف فقهی باشد نه اینکه مخصوص باب خاصی باشد.
- در طریق استنباط شبهه حکمیه باشد نه شبهه موضوعیه، لذا مثلا قاعده فراغ که در شبهه موضوعیه است مسئله اصولی نیست.
- به نحو توسیط در طریق استنباط قرار گیرد نه اینکه تطبیق قاعده باشد.
هر مساله ای که این سه معیار را دارا باشد مساله اصولی تلقی می شود.