می گویند نقل روایت توسط راویان ثقه به منزله فتوای اون ها به مضمون روایت بوده. (البته درباره مشایخ اجازه که طریق به اصول اولیه اند، این درست نیست. چون شیخ اجازه فتوا به صدور همه روایات نمی دهد. اما درباره خود راویان اصول اولیه این ظاهرا درسته.) خب اگه این طور باشه، شهرت روایی مستلزم شهرت فتوایی نزد روات عصر معصوم می شود. بنابراین نمی تونه شهرت فتوایی در قرن چهار و پنج، شهرت روایی رو که بیانگر شهرت فتوایی عصر معصوم هست رو متزلزل کنه. (البته غالبا)
اگر اشکالی به این سخن هست، بیان کنید و از بیانات دوستان استفاده می کنم.