استاد شهیدی در جلسه 39 درس فقه الصلاة فرموده اند: کسی که عذر غیر مستوعب داشته است و با تمسک به خطاب «المریض یصلی جالسا» نماز نشسته بخواند و در انتهاء وقت عذر رفع شده است، اگر خطاب الصحیح یصلی قائما با خطاب المریض یصلی جالسا تعارض کند نوبت به اصل عملی می رسد و اصل برائت از وجوب اعاده جاری میشود.
سوال این است که چرا در حق این شخص استصحاب کلی قسم ثانی جاری نشود؟به این بیان که یا فرد قصیر(نماز اضطراری ) وظیفه او بوده است که دیگر امر به صلات ساقط شده است یا فرد طویل «فرد اختیاری» که هنوز باقی است و استصجاب بقاء وجوب صلات جاری شود؟
آیا این استصحاب صحیح است؟