بسم الله الرحمن الرحیم
از حالات طارئه بر لفظ، نقل است. در نقل مهجوریت معنای سابق شرط است. از طرف دیگر در نقل باید وحدت زبان و وحدت عرف رعایت شود. بنابر این اگر صلات در عرف به معنای دعا بود و شارع آن را برای یک معنای شرعی یعنی نماز گذاشت، نقل محسوب نمی شود حتی اگر معنای عرفی مهجور شود. نقل در عرف عام به مهجوریت همان معنای عرفی و ایجاد معنای جدید در همان زبان عرف است. لذا اگر معنای اول یعنی همان دعا، مهجور شود، نقل صورت نگرفته است مگر این که در همان زبان عرفی، معنای جدیدی وضع شود؛ زیرا وحدت عرف و زبان شرط است. نقل در عرف شرع نیز، در صورتی رخ می دهد که معنایی شرعی مهجور شود و معنایی جدید شرعی از لفظ اراده شود.
برگرفته از درس استاد شب زنده دار 7 مهرماه 1405