کراهت در روایات دال بر حرمت است؟ | دفاع از نظر آیت‌الله سیستانی در برابر نقدی از استاد شهیدی

:pushpin: نقل دیدگاه آیت‌الله سیستانی درباره ظهور «کراهت» و دو شاهد ایشان

استاد شهیدی اشاره کرده‌اند که آقای سیستانی کراهت را ظاهر در حرمت دانسته‌اند، به شاهد اینکه:

  1. در روایتی آمده است:

    [!quote] «لَم یَکُن عَلِیٌّ یَکرَهُ الحَلال»

  2. و نیز کراهت در اصطلاح رایج اهل سنت به معنای حرمتی است که شاهدی از قرآن نداشته باشد.


:red_exclamation_mark:نقد دو شاهد آیت‌الله سیستانی از دیدگاه استاد شهیدی

استاد، روایت مذکور را صرف استعمال دانسته‌اند و ادعای دوم را بدون شاهد تلقی کرده و نپذیرفته‌اند؛ اما به نظر می‌رسد بتوان شاهدی بر آن یافت.


:books: پاسخ به نقد استاد شهیدی بر یکی از شواهد مذکور

[!quote] قال ابن وهب: قال لي مالك: لم يكن من فتيا المسلمين أن يقولوا: هذا حرام و هذا حلال، و لكن يقولون: إنّا نكره هذا، و لم أكن لأصنع هذا، فكان الناس يطيعون ذلك، و يرضون به. و معنى هذا أنّ التحريم و التحليل إنما هو اللّه كما تقدم بيانه، فليس لأحد أن يصرّح بهذا في عين من الأعيان، إلا أن يكون الباري يخبر بذلك عنه، و ما يؤدى إليه الاجتهاد في أنه حرام يقول: إنى أكره كذا، و كذلك كان مالك يفعل، اقتداء بمن تقدّم من أهل الفتوى‏.[1]


  1. أحکام القرآن، ج ۳، ص ۱۱۸۳ ↩︎

سلام این کلام صرفا ثابت میکنه که مراد متکلم از عبارت انا نکره، حرمت است. ولی ثابت نمیکند که مستعمل فیه نیز همان حرمت است. شاید مستعمل فیه همان کراهت و اشمئزاز باشد لکن به تناسبات مقام و شواهدی مثل عدم احتمال کراهت و استحباب در آن مورد خاص؛ وجوب وتحریم تفهیم بشود.