استاد شهیدی از آیت الله شبیری نقل کردند که ایشان در تمامی عبادات، قصد عنوان را لازم می دانند؛ مثلا اگر مولا گفت «اکرم عالما لی» «اکرم هاشمیا لی» و عبد نیز بخاطر مولا عالمی را اکرام کرد اما نمی دانست که او هاشمی نیز هست و قصد اکرام هاشمی نکرده بود، در این صورت اکرام هاشمی بخاطر مولا نبوده است و مجزی نیست؛ یعنی برای صدق امتثال امر لازم است قصد عنوان شده باشد و نیت قربت به همان عنوان مامور به بشود.
استاد شهیدی در مناقشه به این بیان فرمودند: با توجه به اینکه بالوجدان فعل اکرام هاشمی از عبد صادر شده و در این فعل قصد قربت داشته است، امتثال محقق شده است و لازم نیست قصد قربت به همان عنوان مامور به داشته باشد، بلکه قصد قربت در فعل مامور له کفایت میکند.
به نظر حقیر می رسد ادله لزوم قصد قربت مانند «لَا صَدَقَةَ وَ لَا عِتْقَ إِلَّا مَا أُرِيدَ بِهِ وَجْهُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَل» از آنچه استاد شهیدی فرمودند منصرف است؛ چراکه عبد قصد نداشته با این فعل ثوابی برای عنوان مامور به کسب کند؛ زیرا او قصد عنوان دیگری داشته است و به همین جهت ترتب ثواب بر عملی که کاملا اتفاقی و بدون توجه صورت گرفته نیز بعید است
مثلا اگر کسی مومنی را بدون اطلاع از اینکه او پدرش است _ برای خدا_ اکرام کند، آیا بعد از اطلاع می تواند بگوید که او پدرش را بخاطر خدا اکرام می کرده و مستحق ثواب الهی است؟؟