اگر مکلف نذر کرده که مثلا هر نمازی را با قنوت اداء کند. وفاء به نذر واجب است ولی اگر مکلف قنوت را ترک کرد، تارة سهوا و اخری عمدا. چه حکمی دارد؟
نسبت به سهوی که مشکلی ندارد و ظاهر نذر این است که عند الالتفات اتیان می‌شود. نذر برای قوت داعی است و این وقتی است که مکلف التفات داشته باشد. پس اگر مثلا نذر کرد هر روز صبح قرآن بخواند و یک بار نخواند، حنث نشده بلکه باید ادامه دهد پس دلیل نذر، به فرض التفات انصراف دارد. ترک سهوی نذر باعث ضیق متعلق امر و ملاک آن نمی‌شود. پس فرمایش مرحوم سید در این بخش صحیح است.
اما در فرض ترک عمدی نذر، مرحوم سید فرموده لا بترکه عمدا ایضا علی الاقوی. این قید اشاره به مخالف در مساله دارد چون بعضی گفتند نماز باطل است. دلیل بطلان این است که خداوند نماز را با قنوت مستحب، واجب قرار داده، و وقتی مکلف نذر قنوت کرد، کأن امر به وفاء به نذر در امر صلاتی مندک می‌شود و فقط یک واجب یعنی نماز با قنوت ثابت می‌شود و مکلف نیز همین امر را عمدا ترک کرده پس باید اعاده کند.
همانطور که در بحث نذر موالات بیان شد، این بیان صحیح نیست. اگر کسی قنوت را در نماز نذر کرده، نذر یک تکلیف جداگانه ایجاد می‌کند. نماز مطلقا واجب است چه با قنوت چه بی‌قنوت، ولی نماز با قنوت واجب است وفاءا. اما مرحوم حکیم قائل به بطلان شده چون نذر باعث تقید می‌شود که ما قبول نکردیم.