در بحث نیت صوم در کلمات علماء تعبیر «استدامه حکمی» آمده است که دو معنا برای آن ذکر شده است:
معنای اول:
مراد این است که مکلف در اول وقت نیت داشته باشد، آن نیت در او به نحو ارتکازی تا پایان وقت باقی است.
مرحوم نراقی در کتاب مستند در این بحث تصریح می کند که مقصود از استدامه این است که در خزانه نفس حتی در وقت نوم و عزوب المعنی یا عزوب الشیء عن النفس(بعضی ها به جای عزوب غروب نوشتند. عزوب یعنی از ذهن دور شدن وقتی انسان غفلت می کند) باقی است لذا وقتی یادمان میآید میگوئیم «نسی». اگر از سابق نبود و جدید میفهمد «نسی» معنا ندارد. مثل مجتهدی که مطالب در خزانهی نفس او وجود دارد وقتی در خزانه نفسش موجود است فقط نیاز به یک التفات و تفطن دارد.
پس استدامه حکمی یعنی مکلف یک نیت بالفعل اول وقت دارد و در خزانه نفس وجود دارد ولذا عند التفطن می گوید «من قاصد صوم و قاصد تروک امتثالا لامر الله هستم». ولذا در رسالهها میگویند باید طوری باشد که وقتی از او سؤال کنند بگوید من در حال وضوء گرفتن یا نماز خواندن به قصد امر الهی هستم. این همان وجود در خزانه نفس است.
این معنا به تبع بزرگان مختار ما نیز است.
معنای دوم
معنای دیگری نیز برای استدامه حکمی بیان شده است که آن بیشتر در کلمات فقهای اقدمین است، و آن این است که وقتی صوم اول منعقد شد دیگر به حکم شارع باقی است چون مکلف نمیتواند در همه حال متذکر باشد فرموده است که آن نیت تو به حکم من باقی است. پس حکمی یعنی به حکم شارع.