استاد شب‌زنده‌دار به این قاعده زیاد استناد می کند. آیا جایی هست که به صورت مبسوط به این قاعده پرداخته باشد و ادله وحدود آن را بیان نموده باشد؟
به نظرم منظور شما همان اصالة الحس در دوران بین حس و حدس باشد.
این قاعده ایست که مورد بررسی اساتید مختلفی قرار گرفته است.
ظاهرا مرحوم آقای خویی آن را قبول دارند و راه اصلاح قول رجالیون را همین می دانند اما مثل مرحوم امام راه دیگری دارند.
البته اینها علی ما ببالی بود و باید بررسی و مستند سازی شود.
با تشکر لطفا منبع معرفی کنید