با وجود اینکه جواب دوست عزیزمون نه تنها من رو قانع نکرد بلکه بر ابهامات افزود علاوه که فکر میکنم برخی از حرف ها خوب مطالعه نشد، با این حال چون دوست عزیزمون از ادامه بحث در این تاپیک انصراف دادند بنده اصراری به ادامه بحث ندارم.
اگر تاپیک جدیدی ایجاد شد در آنجا در خدمت هستم.
خوبست در انتها این را متذکر شویم که تمامی این بحث راجع به شمول این فضیلت نسبت به تمامی سادات مومن حتی مرتکب کبائر بود والا اصل این مضمون نسبت به سادات مومنی که بهشتی باشند ثابت است
به این دو روایت توجه کنید:
وَ فِي رِوَايَةِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ رِئَابٍ عَنِ الْحَلَبِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّه ع قَالَ: إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى كَفَّلَ إِبْرَاهِيمَ وَ سَارَةَ أَطْفَالَ الْمُؤْمِنِينَ يَغْذُوَانِهِمْ بِشَجَرَةٍ فِي الْجَنَّةِ لَهَا أَخْلَافٌ كَأَخْلَافِ الْبَقَرِ فِي قَصْرٍ مِنْ دُرَّةٍ فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ أُلْبِسُوا وَ طُيِّبُوا وَ أُهْدُوا إِلَى آبَائِهِمْ فَهُمْ مُلُوكٌ فِي الْجَنَّةِ مَعَ آبَائِهِمْ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ.
وَ فِي رِوَايَةِ أَبِي بَكْرٍ الْحَضْرَمِيِّ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع فِي قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ قَالَ قَصَرَتِ الْأَبْنَاءُ عَنْ أَعْمَالِ الْآبَاءِ فَأَلْحَقَ اللَّهُ الْأَبْنَاءَ بِالْآبَاءِ لِتَقَرَّ بِذَلِكَ أَعْيُنُهُمْ.
مرحوم مجلسی در توضیح می فرمایند:
الحال إنا اتبعنا الأولاد بالآباء تفضلا مني عليهم كذلك تفضلنا عليهم في الآخرة و «أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ»
لتكون معهم و تقر أعينهم بهم و إن لم يكن للأولاد عمل يستحقون به اللحوق و لكن كان بالتفضل أو بسبب إيمان الآباء.
به طور خلاصه سادات و میرزا ها، به تفضل خداوند همراه ائمه طاهرین خواهند بود