به نظر شما کم رنگ بودن نهی از منکردر مقابل گناهانی مثل موسیقی حرام ، بد حجابی و … چه علتی می تواند داشته باشد؟ آیا درشهری مثل قم می توان گفت شرایطش وجود ندارد؟
امر به معروف وظیفه ای فراموش شده است که برای فرار از آن کوشش بسیار می شود چرا که شاید در بعضی از موارد مخصوصا برای کسانی که کمتر آن را ادا کرده اند بسیار سخت است همچنانکه بهترین معرکه های مبارزه با نفس در آن مهیا می باشد.
ولی واقعا چه توجیهی برای فرار می توان داشت در حالی که امیر المونین فرمودندامر به معروف و نهی از منکر هیچ قضا و قدری را عوض نمی کند و مرگ کسی را نزدیک نمی کند.و نیز روایات تبشیری و انذاری بسیاری در مورد آن وجود دارد.
خیلی وقتها افراد بد حجابی که در اطراف حرم هستند مشخص است که زائرند. آیا راه رفتن این افراد در خیابانهایی که چند در س خارج داخل آن خیابان برگزار می شود دهن کجی به تمام مقدسات نیست؟ این درحالی است که بعضا دیده می شود طلبه ها بعد از تعطیل شدن درسها چند نفر با هم توی خیابون راه می روندو نسبت به این افراد هیچ عکس العملی نشان نمی دهند. من هرچی خواستم برای خودم توجیه کنم که چرا از این گناه چشم پوشی می شود ونهی از منکر نمی شود نتوانستم به نظر شما می توان وجهی برای این کار پیدا کرد؟
راستش من نتوانستم پیدا کنم ولی وقتی به یکی از دوستان گفتم: برویم در یکی از گروههای امر به معروف شرکت کنیم، گفت: من طبق وظیفه باید عمل کنم!! و الان وظایف مهمتری دارم!! لذا نمیتوانم برای این مسئله وقت بگذارم!!!
:huh:
با این حساب شاید دیگران وجه موجهی دارند که ما خبر نداریم!!!
اینکه دوست شما فرموده است وظیفه ام درس خوندن یا چیز دیگراست و نمی توانم در گروههای امر به معروف مشارکت کنم شاید حرفی درست باشد اما چند نفری که از درس بر می گردند و با هم تو خیابون راه می روند همان لحظه اگر یک تذکر چند ثانیه بدهند آیا این تذکر مانع از اجتهادشان می شود. ویا …:huh::huh
یکی از مشکلات ما این است که همیشه میگوییم چرا دیگران این کار رانمیکنند اگر هر کسی به وظیفه خود عمل کند مشکل حل میشود شما که الان احساس کردید تذکر دادن به بدحجابان دراطراف حرم وظیفه و واجب است باید در اولین قدم خودتان پا پیش گذارید وبه این وظیفه عمل کنید که ان شاء الله همین طور هم هست اما این که دیگران این کار رانمیکنند اشکال واردی است.البته اینگونه هم نیست که هیچ تذکری نباشد هستند روحانیونی که این وظیفه را به خوبی انجام میدهند.
گذاشتن این سوال در مباحث آزاد فقهی بدون اینکه مباحث فقهی و احکام مرتبط آن بحث شود محل تامل است و بیشتر صبغه بررسی ریشه های اجتماعی نهی از منکر نکردن دارد و لذا مناسب است مدیر محترم این بحش، نسبت به ثبت این موضوع در مباحث آزاد فقهی توضیح دهند
فکر میکنم با توجه به شرایطی که خود فقها در کتب فقهی مطرح کرده اند در جامعه امروز ما، امر به معروف و نهی از منکر ندرتا وجوب پیدا می کند.
چون اولا باید احتمال تاثیر بدهد
ثانیا باید بداند که فرد اگر مرتکب حرام شده است با علم به حرمت مرتکب شده نه اینکه جاهل است.
ثالثا احتمال ضرر هم نباشد.
این شما و این هم جامعه امروز ما شما در چند درصد مردمی که مرتکب حرام می شوند تمام این شرایط را جمع می بینید؟
با سلام
ظاهرا خلاف مطلبی که فرمودید در جامعه وجود دارد چند درصد از موارد احتمال تأثیر وجود ندارد!!!
آیا حداقل احتمال ترک موقت و چند دقیقه ای یا چند ساعته وجود ندارد.
آیا احتمال اینکه هر امر به معروف مقدمه ای برای امر معروف دیگر که مؤثر واقع شود وجود ندارد!!
آیا احتمال اینکه مجموع امرو نهی ها مؤثر واقع شود وجود ندارد!!
و احتمالات دیگر…
بله اگر مبنا در امر به معروف و نهی از منکر علم به تأثیر بود کلام شما جای داشت اما مبنای معروف و مشهور احتمال تأثیر است.!!
و دیگر اینکه شاید امر به معروف و نهی از منکر عملی خوف ضرر جانی و … داشته باشد اما انصافا امر به معروف و نهی از منکر لسانی و با رعایت شرایط خوف ضرر در حد صفر یا احتمال بسیار کم دارد.
و مسأله اشاد جاهل هم در جای خود در فقه بحث می شود ممکن است بعضی از موارد وارد امر به معروف و نهی از منکر نشود اما داخل در ارشاد جاهل به احکام قطعا خواهد بود .
در مواردی که موجی از منکر در جامعه به وجود میاید به نظر میرسد وظیفه نهی از منکر متوجه حکومت میشود، به هر حال شما وقتی در خیابان راه میرودید با یک یا دو بدحجاب مواجه نمیشود بلکه موارد متعدد پیش میاید و اگر بخواهید به همه تذکر بدهید و احیانا در مواجه با مقاومت برخی مجبور به بحث هم شوید و هر روز همین برنامه ادامه داشته باشد عملاً با مشکل مواجه خواهید شد.
بنابراین در این صورت وظیفه نهی از منکر از یک وظیفه فردی گذر کرده و مستقیما متوجه حکومت و دولت میشود که با بکارگیری امکاناتی که در اختیار دارد شرایطی را جهت نهی از منکر ایجاد نماید.
بله اگر در موردی فردی منکری را انجام دهد که بالاتر از حد منکر رایج در جامعه است تذکر وظیفه فردی خواهد بود و متاسفانه شاهد ترک همین مقدار هم در قم هستیم.
در مواردی که موجی از منکر در جامعه به وجود میاید به نظر میرسد وظیفه نهی از منکر متوجه حکومت میشود، به هر حال شما وقتی در خیابان راه میرودید با یک یا دو بدحجاب مواجه نمیشود بلکه موارد متعدد پیش میاید و اگر بخواهید به همه تذکر بدهید و احیانا در مواجه با مقاومت برخی مجبور به بحث هم شوید و هر روز همین برنامه ادامه داشته باشد عملاً با مشکل مواجه خواهید شد.
مجرد اينكه موارد زياد مي شود باعث سقوط تكليف نيست بلكه الضرورات تتقدر بقدرها. لذا با وجود فراهم بودن شرايط، امر و نهي واجب است تا جايي كه اختلال و حرج لازم نيايد.
بلي لروم ورود حكومت جايگاه خود را دارد. ولي تصور بنده آن است كه اگر همه به وظيفه عمل كنند اصلا به حكومت نمي رسد مگر موارد خاص و …
بلكه پيدايش موج مربور -به تعبير برادر برگوارم - بخشي ار آن به حهت همين كوتاهي همگاني است.
بنده خودم نیز با همین مشکل مواجه شده ام و فکر می کنم هر بچه ی مذهبی ای چنین سوالی برایش پیش آمده است.
در مواردی دست به نهی از منکر زدم. اما بعد از مدتی و بحث های بسیازی که با دیگران داشتم به این نتیجه رسیدم که امر به معروف درست است اما وقتی تبدیل به کاریکاتور شود اثر عکس دارد. مثل این که ادعای ساختن مجسمه ای را داشته باشی، اما مدام اصرار بر این داشته باشی که مثلاً فقط بینی اش را درست کنی. خب اگر این کار مدت زیادی طول بکشد دیگر کسی از شما قبول نمی کند که می توانی مجسمه بسازی و این طور به نظرش می رسد که می خواهی وقتت را بر روی آن قسمت تلف کنی، یا… خلاصه دیگر اگر جایی دیگر رفتی و گفتی بگذار مجسمه درست کنم، تو را قبول ندارند و انسان خشکی می بینند که نگاهش از بینی فراتر نرفته است.
امر به معروف و نهی از منکر نیز همین گونه است، روحانیت و حوزه تمام حکومت را به حال خود گذاشته است و هیچ نظامی برای اقتصاد و فرهنگ و… ارائه نکرده است، حال اگر من طلبه بیایم به حجاب فلان دختر گیر بدهم، می شود کاریکاتور. درست است که این حجاب هم مثل همان بینی که برای مجسمه لازم بود، برای جامعه لازم است اما…
تشبیه انجام یک فریضه الهی به کاریکاتور زیبنده نیست. ضمن اینکه منوط کردن انجام نهی از منکر به اصلاح شدن سایر امور به نظر از شرایط وجوب نهی از منکر نمی باشد البته بی درنگ حل معضل بی حجابی تنها در گرو تذکر لسانی نبوده و اقدامات فرهنگی و دولتی دیگری را نیز می طلبد لیکن این به معنای انجام ندادن تذکر لسانی و کاریکاتور خواندن آن نیست.
بنده با جناب اعلایی موافقم. اصلاً خیلی از کسانی که در حکومت فقیه خدشه می کنند، این مقدار از حکومت را قائلند.
اما سوال اصلی اینجاست که آیا با این توجیه تکلیف از گردن ما برداشته می شود؟ آیا حوزه و علما و طلبه هایی مثل ما هیچ وظیفه ای نسبت به حکومت نداریم؟ حداقل این مقدار از حکومت را که همه قبول دارند، پس چرا نهایت کاری که نسبت به حکومت می کنیم(تأکید می کنم نهایت کار) این است که پشت تریبون داد بزنیم: دولت، تهاجم فرهنگی را جدی بگیر! آیا حوزه نباید خود وارد این عرصه شود؛ نیرو تربیت کند تا در این راستا در حکومت قرار گیرد؟ آیا نباید برنامه ای نظام مند در عرصه های مختلف فرهنگی و همچنین در راستای مقابله با تهاجم دشمن در این خلأ بزرگ تحویل حکومت دهد؟
پس باز هم خودمان مقصریم، اما بسیار بیشتر از آن چه فکرش را می کردیم.
در مواردی که موجی از منکر در جامعه به وجود میاید به نظر میرسد وظیفه نهی از منکر متوجه حکومت میشود، به هر حال شما وقتی در خیابان راه میرودید با یک یا دو بدحجاب مواجه نمیشود بلکه موارد متعدد پیش میاید و اگر بخواهید به همه تذکر بدهید و احیانا در مواجه با مقاومت برخی مجبور به بحث هم شوید و هر روز همین برنامه ادامه داشته باشد عملاً با مشکل مواجه خواهید شد.
بنابراین در این صورت وظیفه نهی از منکر از یک وظیفه فردی گذر کرده و مستقیما متوجه حکومت و دولت میشود که با بکارگیری امکاناتی که در اختیار دارد شرایطی را جهت نهی از منکر ایجاد نماید.
قیمت پارچه های چادری که غالباً با ارز بری و قیمت دلاری از خارج از کشور وارد می شود چندین برابر قیمت پارچه های مانتویی است که غالباً تولید ایران هستند. با قیمت یک چادر می توان چهار یا پنج مانتو خریداری کرد زیرا قیمت پارچه چادری به دلیل خارجی بودن پارچه آن بسیار بالاست ولی پارچه مانتوها توسط کارخانجات داخلی تولید می شود و علاوه بر ارزانی، خرید آن کمکی به صنعتگران و کارگران ایرانی است. قیمت پارچه چادر بالاست زیرا دلار گران شده است. ولی مانتوها عموماً تولید ایرانی هستند و قیمت شان برای قشر مستضعف مناسب است.
بازتاب این مشکل را در نظر مسئولان حکومتی که در بولتنهای هکشده خبرگزاری فارس که اخیراً از سوی گروه هکری بلک ریوارد منتشر شد هم دید.
این بولتنهای محرمانه را عباس درویش توانگر، قائم مقام خبرگزاری فارس، بهصورت دورهای تهیه کرده و به دفتر سردار حسین سلامی، فرمانده کل سپاه پاسداران، ارسال میکرده است.
در خبرنامه خبرگزاری فارس شماره ۷ به تاریخ ۲ تیر ۱۴۰۱ میخوانیم که
«کارشناسان یکی از علل اصلی ترویج بیحجابی را نوع البسه موجود در بازار میدانند که مردم را ناچار به استفاده از پوششهای نامناسب میکند. متأسفانه امروز تهیه لباس مناسب بانوان در کشور بسیار سختتر و پرهزینهتر از تهیه یک لباس نامناسب است …» این بخش، سپس خواستار حمایت از تولید ملی و یارانهای شدن چادر و «ورود مستقیم سپاه در مسئله تولید لباس مناسب… شده است.
++++++++++++++++++++++
منبع خبر زیر نیز سایت حوزه نیوز در لینک زیر است:
کد خبر: 1036154
۲ مرداد ۱۴۰۱
نامه استاد قرائتی به دختران ایرانی
حجت الاسلام و المسلمین استاد قرائتی، مفسر قرآن کریم و رئیس ستاد اقامه نماز، در نامه ای به دختران ایران اسلامی، آورده است:
بسم الله الرحمن الرحیم
خواهرم و دخترم… با شما بیگانه نیستم، سالهاست شبهای جمعه در تلویزیون منزل شما هستم…
خواهرم و دخترم؛
لباس و آرایش فریبنده شما در خیابان، زخمی را در دل فقرایی که این نوع لباسها را ندارند، به وجود خواهد آورد که با آه خود از شما انتقام خواهند گرفت… این نامه را بخوانید و اگر مفید دیدید به دیگران نیز بدهید. اگر مرا معلم خود می دانید…
محسن قرائتی
گذاشتن این سوال در مباحث آزاد فقهی بدون اینکه مباحث فقهی و احکام مرتبط آن بحث شود محل تامل است و بیشتر صبغه بررسی ریشه های اجتماعی نهی از منکر نکردن دارد و لذا مناسب است مدیر محترم این بحش، نسبت به ثبت این موضوع در مباحث آزاد فقهی توضیح دهند
البته الزام حاکمیت به حجاب محل مناقشات فقهی است.
گزارش نشست: ادله فقهی الزام حاکمیت به حجاب
https://mobahesat.ir/23903
سلسله نشست های بررسی فقهی وظایف حکومت اسلامی نسبت به وضعیت پوشش در جامعه با موضوع «نگاهی فقهی به فرآیند تحقق حجاب»
https://mobahesat.ir/23922
++++++++++++++++++
درج لینک و مطلب زیر به معنی تأیید آن نیست.
سیدعباس حسینی قائم مقامی گفت: آنچه امروزه به عنوان اجرای اجباری شریعت توسط حکومت مطرح میشود، برآمده از فقه بنی عباس است، نه فقه شیعه. فقه بنی عباس، قدرت محور بود و از این مسئله در جهت تثبیت و تحکیم قدرت بهره میجست، اما فقه اهل بیت(ع) جامعه محور و مبتنی بر کرامت انسانی است و هرگز برای قدرت، ارزش و اصالت ذاتی قائل نیست و قدرت را در خدمت حفظ «پیوستگی جامعه انسانی» میداند. لذا در این گفتمان فقهی، حفظ نظام اجتماعی بر هر حکم و اصل دیگری مقدم است.
حجاب یک واجب دینی است، اما مانند سایر واجبات دیگر همچون نماز و روزه و حج، باید داوطلبانه و از سراختیار باشد و قطعا الزام و اجبار به حجاب، نمیتواند یک امر شرعی و دینی تلقی گردد … به همین دلیل فقهای بزرگی چون مرحوم نائینی، مقدم بر تمام واجبات شرعی، حفظ نظام اجتماعی را واجب میدانند و حتی ایشان بر همین اساس در رأس تمام واجبات، «واجبات نظامیه» را قرار داده است، یعنی واجباتی که برای حفظ جامعه ضرورت دارند. در این گفتمان فقهی تمام ارزش نظام سیاسی هم به نقش و کارکردی است که در خدمت حفظ جامعه و نظام اجتماعی ایفا میکند، در حالیکه متاسفانه عدهای این حفظ نظام اجتماعی را به اولویت حفظ نظام سیاسی تبدیل کردهاند و نتیجه آن میتواند تقابل نظام سیاسی با جامعه و ایجاد تضاد منافع میان این دو باشد
منبع اینجا
khabaronline.ir/x8bbx
نقل مطلب فوق به معنای تأیید آن از سوی من نیست بلکه چون اجتهاد و کاندیداتوری سیدعباس حسینی قائم مقامی در یک دوره مجلس خبرگان تأیید شد، مطلب را نقل کردم. ولی در دوره ای دیگر پس از تأیید اولیه اجتهاد، رد صلاحیت گردید.
منبع