صاحب عروة می گوید: اجتناب از غُساله غَسله احتیاطیه، مستحب است.
عرض ما این است که غسله احتیاطیه پاک بود و اصلا خودش مستحب نبود بلکه احتیاط استحبابی بود. مثلا نافله شب، مستحب است و انجام آن ثواب دارد. اما احتیاط استحبابی ثواب ندارد و فقط برای از بین رفتن شک، صورت می گیرد. لذا این غساله دیگر استحباب اجتناب ندارد بلکه نهایتا بتوان گفت اجتناب از این غساله، احتیاط استحبابی دارد کما این که خودِ آن غساله هم احتیاط استحبابی داشت. لذا تعبیر صحیح این است: یحسن الاجتناب عنها. چون الاحتیاط یحسن علی کل حال.
پس نمی توان گفت اجتناب از این غساله، استحباب دارد. استحباب یعنی مصلحت غالبه غیر ملزمه. کسی که عمل مستحبی را انجام بدهد، ثواب می برد. اما ما چه تضمینی داریم بر این که اگر کسی غسله احتیاطی انجام بدهد، ثواب می برد؟ در روایت زرارة هم وقتی او در فقره پنجم از شبهه بدویه – که یکی از مثال های غسله احتیاطیه است – سؤال می کند، حضرت فرمودند لازم نیست بشوری اما برای از بین بردن شک، اشکال ندارد. ولی حضرت نفرمودند شستن آن، مستحب است.( درس خارج فقه جلسهَ48، 7 آذر1403)