در مساله 7 از مسائل قنوت، ظاهر تعبیر مرحوم سید آن است که با دعای ملحون نیز وظیفه استحبابی قنوت نیز امتثال می‌شود و این را از اطلاق مقامی برداشت می‌کنیم چون اگر با دعای ملحون، وظیفه استحبابی ادا نمی‌شد، باید تذکر می‌داد. در مساله 3 فرمود وظیفه قنوتی، به زبان عربی باشد و در این مساله می‌فرماید همان عربی، اگر ملحون باشد، اشکال ندارد.
مرحوم حکیم به این نکته اشکال کرده و در تعلیقه فتوا داده و فرموده در اجزاء قنوت ملحون، اشکال است. فرموده وظیفه استحبابی با ملحون اتیان نمی‌شود بلکه باید صحیح باشد چون امر استحبابی به قنوت صحیح تعلق گرفته است. در بحث صحیح و اعم گفتند، ولو قائل به اعم باشیم، ولی امر به عمل صحیح تعلق دارد:
و على ما سبق أيضاً يتعين البناء على عدم أداء وظيفة القنوت به، إذ العربي الملحون غير عربي.
استاد
اما به نظر می‌رسد فرمودند قنوت مستحب است و هرچند امتثال واجب بر صحت توقف دارد مثل اینکه فرمود حمد واجب است یعنی حمد صحیح، ولی در مساله استحباب قنوت، جهت مستحبی اهمیت دارد و اگر فرمود دعا کنید، مهم این است که صدق دعا باشد. خصوصا که متعارف است مردم نه فقط مستحبات را به صورت ملحون قرائت می‌کنند بلکه واجبات را نیز گاهی ملحون ادعا می‌کنند.