استاد شبیری اصل روایات ثبوت حق الماره را به دلیل تکرر نقلها اطمینانی می دانند.
ایشان در جلسه 7آذر1400 قرمودند:
معنای لغوی مرور منحصر به جاییست که شیء ممرور به انتهای مسیر نباشد بلکه در وسط مسیر و بین مبدا و مقصد باشد ولی با توجه به عدم دخالت عرفی این نکته می توان مواردی که در انتهای مسیر هست را نیز به لحاظ حکمی ملحق نمود.
استاد در جلسه بعد به تبع اشکال برخی از شاگردان در اصل اختصاص معنای لغوی مرور به جایی که در اثنای مسیر باشد تشکیک نموده و با توجه به شواهد استعمالی شمولش نسبت به جایی که در انتهای مسیر باشد را نیز بعید ندانستند.
فَلَمَّا تَغَشَّىٰهَا حَمَلَتۡ حَمۡلًا خَفِيفٗا فَمَرَّتۡ بِهِۦ
حَمْلاً خَفِيفاً و هو ماء الفحل.
فَمَرَّتْ بِهِ أى مارت،و المور:التردّد.و المراد تردّد هذا الماء في رحم هذه الحامل.
فَلَمّٰا أَثْقَلَتْ أى ثقل حملها؛أى بمصير ذلك الماء لحما و دما و عظما.
هذا الماء في رحم هذه الحامل.
أمالي المرتضی علمالهدی، علی بن حسین ، جلد 2 ، صفحه 235
https://www.noorlib.ir/View/fa/Book/BookView/Text/6238/1/235
لطفا مقصودتان را توضیح دهید