سید مرتضی در جوابات المسائل الميافارقيات رسالهی علی بن بابویه را بر کتاب شلمغانی -که ظاهراً مراد همان کتاب التکلیف است- مقدم دانسته است:
«المسألة الرابعة عشر
ما يشكل علينا من الفقه نأخذه من رسالة على بن موسى بن بابويه القمي (ره)، أم من كتاب الشلمغاني، أم من كتاب عبيد اللّٰه الحلبي؟
الجواب: الرجوع الى رسالة ابن بابويه، و كتاب الحلبي أولى من الرجوع الى كتاب الشلمغاني على كل حال.»
غیر از این تقدم، دو نکتهی دیگر از این سؤال و جواب قابل استفاده است:
- اختلافات کتاب التکلیف با رسالهی ابن بابویه قابل توجه بوده است.
- کتاب عبیدالله الحلبی کتاب همسنگ این دو بوده و در آن دوره در اختیار برخی شیعیان بوده است.
ممکن است وجه کنار گذاشتن کتاب شلمغانی، صدور لعن از ناحیهی مقدسه نسبت به او باشد(مراجعه شود به الغيبة (للطوسي)، ص 411) با این که بعد از این ذم، از حسین بن روح نقل شده است که عمل به روایات او جایز است. (مراجعه شود به الغيبة (للطوسي)، ص 389)