آقای زنجانی فرمودند وهب بن وهب معتبر است. برای اینکه ابن غضائری گفته «کان قاضیا عامیا الا انه له احادیث عن جعفر بن محمد علیهما السلام کلها یوثق بها»
به آقای زنجانی اشکال شده که کلها یوثق بها با آن جملهای که فضل بن شاذان در مورد وهب بن وهب گفته که من اکذب البریة است چه جور جمع میشود؟ ایشان میگویند که اکذب البریة بخاطر این است که یک روز آمد پیش هارون و دید هارون کبوتربازی میکند، سریع حدیث جهل کرد که قال النبی لاسبق الا فی نصل او خف او خافر او ریش؛ کلمه أو ریشٍ، یعنی آن پرندهای که پشم دارد همانجا جعل کرد. برای اینکه دل هارون را خوشحال کند لذا در مورد او گفتند اکذب البریة. یعنی کذب ناب نه اینکه زیاد دروغ میگفت کما بلکه کیفیت دروغش خیلی بالا بود پس منافات ندارد احادیثی که از امام صادق علیه السلام نقل می کند کلها لایوثق بها باشد.
استاد شهیدی فرمودند به نظر ما کلها لایوثق بها است و لااقل احتمال دارد که نسخه صحیحه لایوثق بها باشد
و با این احتمال ما کلام ابن غضائری هم اینطور معنا می شود که او قاضی سنی بود، الا اینکه این امتیاز را دارد که با اینکه قاضی عامی بود از امام صادق احادیثی دارد ولی بدانید این امتیازش هم خالص نیست الا انه لایوثق بها.
پس وهب بن وهب اعتباری ندارد.
وهب بن وهب از رواتی است که تعداد معتنا بهی از روایاتش با روایات ثقات مطابقت داشته و این نکته در مورد او برخی را به این توهم واداشته که روایاتش موثوق به است چرا که اصل این مطلب یک قاعده عقلائی است که اگر غالبا روایاتش شخص را با روایات ثقات مطابق دیدند در موراد متفرد نیز کلامش را حمل بر صحت می کند و به او اعتماد می کنند .
البته استاد سید جواد شبیری حفظه الله این قاعده و تطبیق آن را در مورد وهب بن وهب بحث کردند و به جهاتی تطبیقش بر او را نپذیرفتند ولی غرض بنده این است که لازم نیست یوثق بها را لا یوثق بها بدانیم چون ممکن است ابن غضائری از باب قاعدۀ مذکور روایات او را موثوق به دانسته است .
استاد سید جواد شبیری فرمودند که عبارت کلها یوثق بها اشتباه در نقل از ابن غضائری بوده است و ضمنا آیه الله شبیری با توجه به اشکالت مذکوره از این نظر برگشته اند کما هو الحق
در قرب الاسناد، حمیری بسیار زیاد از وهب بن وهب نقل می کند. شاید وهب نزد حمیری ضعیف نبوده و این شاید قرینه ای باشد که عبارت غضائری هم همان که در متن کتاب آمده درست می باشد و روایات وهب موثق باشد.