مقدمه: تبیین موضوع اشاعه فحشا
آنچه در این مقاله مطرح شده، بررسی حکم اشاعه فحشا به معنای نشردادن خبر فحشا -نه خود فحشا- به صورت یک عنوان مستقل از دیگر عنوانهای محرمه است؛ به گونهای که حتی اگر «نشر خبر فحشا» تحت ادله حرمت غیبت یا تهمت و… نیز قرار نگیرد، به علت صدق همین عنوان حرام باشد.
پرسشهای کلیدی در زمینه اشاعه فحشا
بحثهای دیگری نیز مورد بررسی قرار گرفته است از جمله:
-
آیا «نقل خبر فحشا» بدون اینکه اشاعه و نشر بر آن صادق باشد نیز حرام است؟
-
آیا نقل و بازگوکردن گناهانی که فاحشه بر آنها صادق نیست، نیز حرام است؟
مستندات قرآنی و روایی حرمت اشاعه فحشا
در مقام بیان دلیل، به دو آیه شریفه و روایاتی استدلال شده است:
-
آیه ۱۹ سوره نور: «إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَن تَشِيعَ الْفَاحِشَه فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَه وَاللهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَاتَعْلَمُونَ»
-
آیه ۱۴۱ سوره نساء: «لا يُحِبُّ اللّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلّا مَنْ ظُلِمَ وَ كانَ اللّهُ سَمِيعاً عَلِيماً»
روایاتی از قبیل:
- صحیحه اسحاق بن عمار: قال رسول اللّه صلی اللّه علیه وآله وسلّم: «من اذاع فاحشة کان کمبتدئها»[1]
و با تمسک به صدق عناوینی همچون: اعانه بر اثم، ترویج فساد و فتنه، هتک حرمت و ذلیل کردن جامعه اسلامی، بر حرمت عنوان نشر خبر فحشا استدلال شده است.
نتیجهگیری: حرمت فراگیر نشر اخبار فواحش
از مجموع ادله مذکور، این نتیجه به دست میآید که اشاعه فحشا -یعنی نقل و بازگوکردن و نشر اخبار فواحش- حرام است؛ حال چه سبب ریخته شدن آبروی مؤمن در قالب غیبت، بهتان یا اذاعه سرّ مؤمنِ مشخصی شود و چه این امور را باعث نشود؛ اما تحت عنوان محرم دیگری قرار گیرد، به طور مثال، سبب تذلیل و تشویه چهره جامعه مؤمنان یا سبب ترویج ابزار گناه یا اعانه بر اثم شود.
برگرفته از مقاله نشر خبر فحشا، دو فصلنامه علمی پژوهشی تا اجتهاد، سال هفتم، ش۱، بهار و تابستان ۱۳۹۶
الکافی، ج۴، ص۸۱ ↩︎