منافات بین «ادله ترغیب به صدقه» خصوصا روایاتی از این دست که هر کسی کمک خواست به او کمک کنید که ثوابش برای شما و گناهش در صورت دروغ برای اوست[1]، و بین «قبح تکدی گری» و جلوه اجتماعی آن؛ خصوصا فی زماننا هذا و زشتی هر گونه اعانه بر آن[2]» ، چگونه حل می شود؟
نظر نویسنده: عدم صدق اعانه بر صدقه دادن
به نظر بنده نباید از صدقه و احسان بدلیل سوء استفاده برخی جلوگیری نمود و خصوصا صدق اعانه بر آن نمی شود؛ پس فتوا به حرمت صدقه در این موارد -که برخی فرمودند- بلا وجه است.
این بحث نیاز به موضوع شناسی و آمار دارد. نمی شود به شکل حدسی نظر داد.
اگر مسئولان مربوطه بگویند اکثر کسانی که علنی تکدی گری می کنند فلان قدر در روز درآمد دارند و تکدی گری بهشون مزه کرده به همین خاطر به اندازه نیاز ضروری تکدی گری نمی کنند بلکه مداوم و روزانه در حال پول گرفتن از مردم هستند.
در مقابل اکثر کسانی که محتاج واقعی هستند محترم هستند و حاضر نیستند دست گدایی به سوی دیگران بلند کنند، و تکدی گری دسته اول سبب محرومیت این دسته دوم می شود.
در این فرض چه می گویید؟
نظر نویسنده: عدم صدق اعانه بر صدقه دادن