مرحوم آقای حکیم فرموده اند به اینکه:
“فقره ی ﴿یغضّوا من ابصارهم ﴾ عام بوده و اختصاصی به مطلوبیت ترک نظر به اجنبیات ندارد، لذا آیه ی شریفه در مقام بیان مطلوبیت ” غضّ بصر و سر به زیر بودن در هر حال” است که حکمی است استحبابی، و چنین حالتی با وقار مؤمن سازگارتر است از اینکه انسان در روش و منش خویش دائما متوجه اطراف شده به این طرف و آن طرف نظاره کند. لذا آیه شریفه دلالتی بر وجوب اجتناب از نظر به اجنبیات ندارد”
اشکال به این بیان:
این کلام مخدوش است چرا که اولا: چه ترغیبی وجود دارد که انسان هماره سر به زیر بوده و نگاهش به زیر باشد؟! بله، پیامبر معمولا به این حالت بوده اند، لکن اینکه این امر از مومنین در تمامی حالات مرغوب باشد، معلوم نیست. ثانیا: سیاق آیه با چنین برداشتی ناسازگار است، از فقره ی ﴿یحفظوا فروجهم﴾ و همچنین فقره ﴿یحفظن فروجهنّ﴾ چنین معلوم می شود که جامعه مؤمنین آن زمان در اولیات خود مشکل داشته اند، لذا حمل فقره ﴿یغضوا من ابصارهم﴾ در همین آیه شریفه بر چنین مطلب اخلاقی خلاف سیاق آیه است. بنابراین معنای آیه همان وجوب غض بصر به معنای وجوب ترک نظر است که مشهور فهمیده اند.