ابراهیم بن اسحاق الاحمری از جمله کسانی است که در کتب رجالی ما به صراحت ضعیف شمرده شده است.
مرحوم نجاشی در مورد او می گوید:
كان ضعيفا في حديثه متهوما. له كتب
مرحوم شیخ نیز در فهرست او را تضعیف کرده است:
كان ضعيفا في حديثه متهما في دينه و صنف كتبا جماعة قريبة من السداد
در رجال نیز در باب من لم یرو عن احد من الائمة علیهم السلام او را تضعیف کرده است.
ابن غضائری نیز او را ضعیف شمرده است:
في حديثه ضعف و في مذهبه ارتفاع. و يروي الصحيح و السقيم و أمره مختلط.
با این حال افرادی مثل محمد بن علی بن محبوب از او روایت دارند. عمده راوی روایات او علی بن محمد بن عبدالله است (پسر ماجیلویه)
شاید سوال باشد که با وجود تصریح به ضعف او چگونه است که برخی از علماء از جمله آیت الله شبیری معتقد به وثاقت او هستند؟
در جواب این گونه گفته شده است که دلالت کثرت نقل ثقه از فردی و کشف اعتماد به او، مقدم بر تضعیفی است که از دیگران رسیده است چرا که فرد راوی هم عصر با او بوده است و او را از نزدیک دیده و با این حال بر او اعتماد و از او روایات زیادی نقل کرده است و این مقدم بر تضعیف افرادی مثل مرحوم شیخ و نجاشی است که ده ها سال بعد از راوی در مورد او اظهار نظر کرده اند و او را تضعیف نموده اند.
لذا با کشف اعتماد فرد ثقه بر او می توان او را توثیق کرد و این وثاقت مقدم بر تضعیف ارباب رجال است نه اینکه معارض با آنها باشد.