# یکی از مصادیق نظارت ادله در بحث حکومت(درکلام حضرت آیه الله زنجانی)

**URL:** https://mobahasah.ir/t/%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%B5%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D9%82-%D9%86%D8%B8%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%D8%AF%D9%84%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%AD%D8%AB-%D8%AD%DA%A9%D9%88%D9%85%D8%AA%D8%AF%D8%B1%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%85-%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA-%D8%A2%DB%8C%D9%87-%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D8%B2%D9%86%D8%AC%D8%A7%D9%86%DB%8C/980
**Category:** فقه آیت الله شبیری زنجانی
**Created:** [ژانویه 6، 2018، 8:27ق.ظ UTC](https://mobahasah.ir/t/%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%B5%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D9%82-%D9%86%D8%B8%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%D8%AF%D9%84%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%AD%D8%AB-%D8%AD%DA%A9%D9%88%D9%85%D8%AA%D8%AF%D8%B1%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%85-%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA-%D8%A2%DB%8C%D9%87-%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D8%B2%D9%86%D8%AC%D8%A7%D9%86%DB%8C/980 "2018-01-06T08:27:15Z")
**Posts on this page:** 1
**Page:** 1

<div class="post-metadata">

### Author: ![81023](https://mobahasah.ir/letter_avatar_proxy/v4/letter/8/a3d4f5/32.png) [@81023](https://mobahasah.ir/u/81023)
#### Post date: [ژانویه 6، 2018، 8:27ق.ظ UTC](https://mobahasah.ir/t/%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%B5%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D9%82-%D9%86%D8%B8%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%D8%AF%D9%84%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%AD%D8%AB-%D8%AD%DA%A9%D9%88%D9%85%D8%AA%D8%AF%D8%B1%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%85-%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA-%D8%A2%DB%8C%D9%87-%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D8%B2%D9%86%D8%AC%D8%A7%D9%86%DB%8C/980/1 "2018-01-06T08:27:15Z")

</div>

بسم الله الرحمن الرحیم  
در بحث حکومت یک دلیل بر دلیل دیگر، گفته میشود که باید دلیل حاکم ناظر به دلیل محکوم باشد و یکی از نکات مهم نحوه فهم نظارت دلیلی بر دلیل دیگر است.  
یکی از مواردی که می­تواند این نظارت را اثبات کند این است که در دلیل حاکم، به حکم دلیل محکوم اشاره شده و آن را تایید کند و یا اینکه آن حکم مفروغ عنه گرفته شده باشد، و از فروض دیگر آن مساله سوال شده باشد.  
به عنوان مثال در بحث مکان ذبح روایاتی دال بر لزوم ذبح به منی وجود دارد از جمله روایت ابراهیم کرخی که دارد « إِنْ كَانَ هَدْياً وَاجِباً فَلَا يَنْحَرْهُ إِلَّا بِمِنًى» ولی در مقابل صحیحه­ی معاویه بن عمار است که در فرض نسیان و خروج از منی و انجام طواف در مکه، ذبح در مکه را بلا مانع شمرده است « فِي رَجُلٍ نَسِيَ أَنْ يَذْبَحَ بِمِنًى حَتَّى زَارَ الْبَيْتَ فَاشْتَرَى بِمَكَّةَ ثُمَّ ذَبَحَ قَالَ لَا بَأْسَ قَدْ أَجْزَأَ عَنْهُ».  
حال آیا این دو روایت با هم تعارض دارند؟  
می­توان گفت تعارضی در کار نیست؛ بلکه صحیحه معاویه حاکم است؛ زیرا در این روایت ابتدائا حکم لزوم انجام ذبح در منی مورد اشاره قرار گرفته و در واقع حکم روایت ابراهیم کرخی تایید شده است، و در ادامه با وجود این نظارت و مفروغ بودن حکم، از فرض نسیان سوال شده که حضرت اجازه فرموده و با این بیان در واقع تفصیلی در مساله رخ خواهد داد و صحیحه معاویه بر روایت ابراهیم کرخی مقدم خواهد بود و تعارضی در کار نیست.  
(کتاب الحج- درس شماره004 haj 132 ab (haj19 ) )